BDK, Yıldızbaşı Batı, 20-23 Ağustos 2008, Bireysel
BÜYÜK DEMİRKAZIK ve YILDIZBAŞI BATI
  FAALİYET RAPORU
  
  Planımız; 20 Ağustos Çarşamba günü erken saatlerde (en geç 10.00’da) Konya’dan hareket etmek, öğleden sonra dağ evine ulaşmak, akşam çok geç olmadan mevsimlik göl veya Tekepınarı yakınlarında kamp kurarak dinlenmek, ertesi gün de (güneş doğmadan) Büyük Demirkazık doğu çarşağına hareket etmek şeklindeydi. Böylece Perşembe günü BDK Klasik çıkışı, Cuma günü de rahat bir şekilde Küçük Demirkazık çıkışı yapılacak ve yine aynı gün dağ evine dönülecekti. Kalan zamanda ise, yani Cuma akşamı, Cumartesi ve Pazar günleri içinde Aladağların başka bölgelerine gidip birkaç zirve daha deneyecektik.
  
  Bu sefer zaman sorunumuz yoktu. Hatta dönüş için pazartesi gününü bile kullanabilirdik. Nasıl olsa hepimiz tatildeydik.
  
  20 Ağustos 2008 Çarşamba günü en geç 10.00’da Konya’dan yola çıkmak istiyorduk ama çoğu zaman olduğu gibi son anda araya başka işler girdi ve ancak 12.45’de Konya’yı terk ettik, üstelik market alışverişini Niğde’ye bırakarak.
  
  15.35’de Bor’a ve 15.45 sularında Niğde’ye vardık. Her zaman yaptığımız gibi önce Okyanus markete (giderken solda kalıyor, girişinde arslan heykelleri var) uğradık ama lavaş ekmeklerini bulamadığımız için sadece pil ve poşet balık konservelerini alarak oradan çıktık. Marketten çıkarken hatırladım, bu ikinci oluyordu, Okyanus markette lavaş satmıyorlardı. Bu nedenle daha önce de lavaşları başka bir marketten almak zorunda kalmıştık. Birkaç kilometre ileride şehrin içindeki Tansaş’a girerek alışverişi tamamladığımızda saat 17.05 olmuştu. Niğde’nin içinden geçerek Kayseri yoluna girdik, 10-15 km sonra Çamardı yoluna saptık. Dağ evine geldiğimizde saat 18.15 olmuştu. Yani ilk günden dağın yakınlarında kamp kurmak ve ertesi gün öğlen olmadan zirveye çıkıp inmek şeklindeki planımız suya düşmüş ve faaliyet kafadan bir gün uzamıştı.
  
  Aslında planı biraz değiştirerek faaliyeti uzatmamanın yolunu bulabilirdik. Mesela arpalık pınarından hareketle zirveyi deneyebilirdik. Ama zaten yıllardır hep buna benzer şeyler yapıyor ve kendimizi adeta eziyorduk. Hatta ilk BDK denememizde dağ evinden hareket ederek narpuz boğazı - kızılçarşak - zirve – doğu çarşağı – cimbar vadisi – dağ evi şeklinde bir trans yapmayı denemiş ve kızılçarşak bittiği halde zirveyi çıkmayıp aynı yoldan geri dönmek zorunda kalmıştık. Çünkü ilk defa gittiğimiz narpuz yolunda zaman kaybetmiştik. Zirveyi indikten sonra karanlığa kalacağımız kesindi. Kafa lambaları ve her türlü malzeme vardı ama ilk defa geldiğimiz bir yerde şansımızı zorlamak akıllıca olmayacaktı. İyi ki zorlamamışız, dönerken hem karanlığa kalmıştık, hem de yıldırım ve yağmurla her taraf yıkılıyordu.
  
  Sadece bir ay önceki, temmuz ayı denemesinde ise başka bir hata yapmıştık. Fazla zaman kaybetmeden cimbar vadisinden geçerek dağın eteğine (mevsimlik göl 2900m) ulaşmıştık. Doğu çarşağının fazla karlı olması bizi tedirgin etmişti ama tahminimizden daha insaflıydı, kolay çıkılıyordu, sorun yoktu ama çarşakta yükselirken üç kişilik ekipteki iki kişinin (ağabeyim Rıdvan ve ben) pili bitmişti. Sadece yeğenim Nuri iyi durumdaydı. Halbuki çok az uyku ve yol yorgunluğu ile mevsimlik göle (2900m) kadar geldiğimiz için orada kamp yapmamız gerekiyordu. Biz kamp yapmayıp aynı gün zirveyi zorlayınca, yükseklik de devreye girmiş ve 3300 metreler civarında ağzımızın payını alarak boyun yakınlarından gerisin geriye inmek zorunda kalmıştık. Kendimizi daha da zorlasak belki zirveyi yapardık ama inişte riskin artacağı belliydi.
  
  Bu arada, 2007 ağustosundaki BDK faaliyetimiz bir istisna oluşturuyor. O zamanki program da pek hafif sayılmazdı ama zirveye çıkmıştık.
  
  Şimdiki parolamız ise asla kendimizi kasmamak ve zamana karşı ümitsiz bir yarış içine girmemekti. Bu nedenle çok acele etmedik ve normal bir tempo ile çantalara yiyecekleri paylaştırıp, arabayı dağ evinde bırakarak 19.20’de yola çıktık. Yolda traktörcü Mehmet ile karşılaştık, mevsimlik gölün tamamen kuruduğunu öğrendik.
  
  Dağ evinin arkasındaki yoldan devam edip, orman fidanlığına girdik. Dere yatağını takip ederek yükseldik. 22.00’da arpalık pınarına geldik. Dağ evi – arpalık pınarı arası 2 saat 40 dakika sürdü. Tahminimizden uzun bir süre oldu ama yapacak bir şey yok. Zaten çıkarken ciğerler ve bacaklarda tutukluk olduğu belliydi. Daha ileri gitmenin bir anlamı olmadığından, orada kampı kurduk. Ertesi gün de kampı daha ileriye, suyun olduğu bir yere taşıyacaktık. Yani koskoca Perşembe günü yapacağımız iş kampı bir yerden bir yere taşımaktan ibaretti. BDK zirve çıkışı ise Cuma günü yapılacaktı.
  
  Perşembe günü aşırı tembel bir tempo ile hazırlandık. 13.25’de kampı toplayıp yola çıktık. Yürüyüş hızımız bu sefer normali bulmuştu, 14.45’de Tekepınarı’na vardık. Orada çadırı bulunan çobanla biraz sohbet ettik. Dipsiz göle giden yol üstündeki kamp yerinde bir miktar su olduğunu ve aynı yerde başka bir çoban çadırı da bulunduğunu öğrenince keyfimiz yerine geldi. Ara sıra ağabeyim Rıdvan’ın dizinden sinyal geliyor ama sorun çıkartmıyordu. Yanımızda yeterli miktarda krem, bandaj ve ağrı kesici vardı.
  
  15.15’de Tekepınarından yola çıktık, 17.20’de kamp yerine ulaştık. Çadırımızı kurduk, suları doldurduk, çadırın dışındaki malzemeleri içeriye alıp, yemek pişirme hazırlıklarına geçtik. Yemekten sonra çobanla ve yeni gelen iki Fransız yürüyüşçüyle muhabbet ettikten sonra 21.30 sularında uyumak üzere çadırımıza girdik.
  
  22.08.2008 Cuma büyük gün! Saat 02.30’da uyandık. Kahvaltıdan sonra 03.15’de yola çıktık. 04.00’de mevsimlik gölü geçtik. Doğu çarşağında yanlış bir yere girip sonra geri döndüğümüz için 15-20 dk vakit kaybettik, 06.25’de boyuna ulaştık. Demek ki kızılçarşakta olduğu gibi doğu çarşağının da (hata yapılmaz ise) 2 saatte çıkılması mümkünmüş. İlk defa bu kadar ayrıntılı bir şekilde hareket saatlerini not alıyoruz.
  
  Boyunda biraz dinlendik, bir şeyler atıştırdık, emniyet kemerlerini ve teknik malzemeleri üstümüze taktık, çantalardan birini orada bırakarak 07.30’da külaha doğru hareket ettik. Uçurumdan (yani doğu duvarı) fazla uzaklaşmadan yükseldik. Çıkarken birkaç yerde sikke gördük. Belki inişte lazım olur diyerek yerlerini GPS’e kaydettim. Yanımızda ip vardı ama çıkışta kullanmadık. Böylece hızımız kesilmeyecekti. Hatta gözümüz keserse inişte de ip açmayacaktık. 2007 yılında yağmur altında külahtan inerken ipe girmiş ama hiç kaymamış ve ipe yük vermemiştik. O halde şimdi ipsiz bir saatte inmemiz işten bile değildi.
  
  10.30’da BDK zirveye ulaştık. Boyun - külah arası üç saat sürmüş. Bu süre yine biraz uzun geldi, önceden 2 saatte rahat çıkarız diyorduk. Çıkış rahat olmasına rahattı ama üç saatimizi de yedi. Neyse kazasız belasız çıktık deyip zirvede 1 saatten fazla oyalandık. 11.45’de zirveden inişe geçtik.
  
  Güle oynaya inerken eğimin arttığı ve uçuruma yaklaştığı bir yere gelince aniden durduk. Daha doğrusu durmak zorunda kaldık. “İpsiz inmesine ineriz ama bu riske değer mi? Yok yok en iyisi ipi açalım, acelemiz ne ki” sözleriyle çantadan ipi çıkarttık. Böylece külahın bazı yerleri iple inildi. Çıkarken çok rahat görünen sikke ve perlonları inişte zorlukla bulduk. Doğrusunu söylemek gerekirse, bunları GPS’e kaydetmek pek bir işe yaramıyor. GPS’e göre sikkenin dibindeyim ama göremiyorum, çünkü artı eksi 3 – 4 metre yanılma payı olabiliyor. Düz arazide 3 – 4 metrenin hiç önemi yokken, külahta 4 metre ilerisini görmek için cambazlık yapmak gerekebiliyor. Hatta bir yerdeki sikkeyi görmemize rağmen kullanmadık bile. Çünkü geldiğimiz yoldan farklı ve kaygan bir yere doğru iniyordu. Ya ipin bittiği yerde doğru düzgün bir sikke bulamazsak diyerek kendi yolumuzdan ayrılmadık. Oturduğum zaman ayaklarımı sağlam bir şekilde dayayabileceğim bir yer buldum ve Nuri ile Rıdvan’ı belden emniyetle indirdim. Tabii ipe fazla yüklenmemeleri konusunda sözleştik. Zaten inişin hiçbir anında kontrolsüz ipe yüklenme olmadı. Aslında pekala ipsiz de inilebilir ama ekibin tümünün sağlam bir psikolojiye sahip olması lazım. Yanımızda sikke ve takoz olmasına rağmen hiç birini kullanmadık.
  
  İnişte hava bozmadı, etrafı seyrederek, hatta fotoğraf ve video çekerek, inişi bitirdik. Boyuna geri döndüğümüzde saat 15.45 olmuştu.
  
  Doğu çarşağı kızıl çarşaktan farklı. Kızılçarşağı çıkmak daha zor olsa da, çok rahat inilebiliyor. Koşarak 15 dakikada inmek mümkün. Doğu çarşağı içinde kayalık bölümler olduğu için çok dikkatli inilmeli, kızılçarşağa göre daha az kaygan olduğu için koşmak da tehlikeli. Biz ne kadar sürede indik bilemiyorum, herhalde yarım saati geçmiştir. Özellikle çarşağın sonlarında Rıdvan’ın dizindeki problem arttığı için hızımız düştü. Hatta Mevsimlik gölün yanında biraz bekledik. Oraya yeni kamp kurmuş olan ve bekleyişimizi gören dağcılardan birisi hemen yanımıza gelip sıcak çorba verdi sağolsun. Çorbanın çoğunu Rıdvan’a içirdik, ilaç gibi gelmiş. Oradaki dağcılarla bir süre sohbet ettik, doğu duvarına çıkacaklarmış, bir arkadaşlarının daha gelmesini bekliyorlarmış.
  
  Tekrar kamp yerine geldiğimizde saat 19.00 olmuştu.
  
  23 Ağustos cumartesi günü sabahleyin kahvaltıdan sonra ne yapalım diye düşünürken, Küçük Demirkazık çıkışını kesin olarak iptal ettik. Teknik çıkış gerektiren bir yerde Rıdvan’ın dizi tekrar sorun çıkartırsa, epey zorlanabilirdik. Zaten gezi tarzında ve kolay zirveleri denemek herhalde daha zevkli olacaktı. Dipsiz göle hızlı bir şekilde bakıp dönerek, hemen arkamızda duran Hacettepe’ye çıkmaya karar verdik.
  
  Dipsiz gölden geldikten sonra hafif bir yükle Hacettepe’ye doğru ilerlerken, hava bozmaya, Emler tarafından kara bulutlar yaklaşmaya başladı. Bu arada biz de 3220 m rakımlı isimsiz bir tepenin zirvesine varmıştık. Saat 14.40 idi. Tepeyi yandan dolaşacağımız yerde üstüne çıktığımız için, şimdi gereksiz bir şekilde irtifa kaybetmemiz gerekiyordu. Elimizde GPS, Tunç Fındık’ın haritası ve pusula olmasına rağmen, bunlara genellikle kaybolduktan sonra baktığımız için (çok komik), şimdi hesapta olmayan bir isimsiz zirvenin üstünde bulunuyorduk. Bu arada, Tunç’un haritasında 3245 m olarak geçen Hacettepe’nin asıl yüksekliğinin 3480 m civarında olması gerektiğini fark ettik. Bariz bir şekilde aşağıda durduğumuz halde biz zaten şimdiden 3220 metreye gelmiştik. Fakat asıl sorun havanın kapanmasıydı. O bölgenin en yüksek zirvelerinden biri olan Hacettepe’nin külah benzeri üst kısımlarında yağmura ve yıldırıma yakalanmak hoş olmayacağı için planımızı değiştirdik. Tepeden aşağı inerek Hacettepe yerine Yıldızbaşı Batı ve Dipsiz Göl tarafına gitmeye başladık. Yağmur henüz yağmıyordu ama Emler taraflarından gök gürültüleri duyulmaya başlamıştı. Birkaç defa batonlardan cızırtı gelip gelmediğini kontrol ettim, hiç ses yoktu. Yol üstündeki bir tepede batonlardan hafif ses gelince, baton kullanmayı bıraktık ve yere paralel tutarak ilerledik. Zaten Yıldızbaşı Batı’ya gelmiş sayılırdık. Batonları yere bırakıp koşarak zirveye çıktık ve indik. Hatta zirve fotoğrafı bile çekemedim, sadece zirveye koşarken çekilmiş bir iki foto ile yetindik. Zira tam fotoğraf çekmeye yeltenmişken, üstümüzde hafif bir elektriklenme hissetmiştik. Aslında etrafı çok daha yüksek zirvelerle çevrelenmiş ve henüz yakınlara yıldırım düşmemiş olan Yıldızbaşı Batı’ya yıldırım düşme ihtimali (o an için) az olmalıydı ama elektriklenmeyi de hissetmiştik işte. Yıldızbaşı Batı (3330m) zirvesine varış saatimiz 15.45.
  
  Dönerken batonları aldık, küçülttük ve yere paralel tutarak dipsiz göle doğru hızla ilerlemeye başladık. Oralardan bir yerden Dipsize iniş olacaktı. Aşağı ucu göle doğru inen fakat sonu uçurum gibi görünen bir çarşağa dikkatle yaklaştık. Ben neredeyse geri dönerek farklı bir yerden inmeyi önerecektim ki, Rıdvan tamam burası, çarşak direkt göle doğru iniyor dedi. Çarşağı kullanarak kısa sürede aşağı indik ve gölden kamp yerine giden patikaya girdik. Bu arada yağmur hızlanmış ve Hacettepe tarafına yıldırımlar düşmeye başlamıştı.
  
  Kampı toplayıp 18.15’de yola çıktık. 19.03’de Tekepınarı’na, 19.45’de Arpalıkpınarı’na vardık. Sırt çantalarını çıkarmadan su içtik ve 19.50’de Arpalıkpınarı’ndan ayrıldık. Dağ evine giderken yolun yarısında hava tamamen karardı. Dere yatağının yanındaki patika son derece kaygandı. 21.30’da dağ evine ulaştık.
  
  O yorgunlukla yola çıkmak gibi hep yaptığımız bir hatayı (veya zorunluluk) tekrarlamadık. Geceyi Ordos’a ait dağ evinin çatısına kurduğumuz çadırımızda geçirdik.
  
  Pazar sabahı erkenden kalktık ama sanki bir tatil köyünde pinekliyormuşuz havasında hazırlandık. Bakkala git, bir şeyler hazırla, kahvaltıyı yap, etrafı dolaş, fotoğraf çek vs, vs. Hatta öğleyin Cimbar’da bir iki spor tırmanış yaptık. Öğleden sonra nihayet yola çıktık ve Niğde üzerinden Konya’ya döndük.
  
  Enis Kayserilioğlu
  
  Ekip:
  1) Enis Kayserilioğlu (Zirve Dağcılık)
  2) Rıdvan Kayserilioğlu
  3) Nuri Kayserilioğlu (YTUDAK)
  
  
  Kullanılan Malzemeler:
  Büyük Demirkazık için: 50m ip, 3 emniyet kemeri, 3 kask, 6 prusik, 2 atc, 5 ekspres, 4 HMS, GPS, baton. (yanımızdaki 4 sikke, çekiç ve 11 parça takoz seti kullanılmadı).
  
  Yıldızbaşı Batı için: GPS, baton
  
  Fotoğraflar hakkında bilgiler:
  1) Ortada Büyük Demirkazık (BDK), solda Küçük Demirkazık (KDK), beyaz evin tam arkasında Cimbar Kanyonu.
  2) Zirvede ben ve Nuri.
  3) Külahtan iple inilen bir bölüm.
  4) Boyundan Büyük Demirkazık külahının görünümü.
  5) Kamp yerinden BDK ve doğu duvarı.
  6) Kamp yerinden Hacettepe.
  7) Dipsiz gölde, 1 cm boyunda, balık mı, böcek mi, kurbağa yavrusu mu, ne olduğunu anlayamadığımız canlılardan birisi.
  8) 3220 m yükseklikteki isimsiz tepedeyiz. Arkada BDK ve çıkışta takip ettiğimiz klasik rota görünüyor. Nuri’nin şapkasının ucunda mevsimlik göl var.
  9) Yıldızbaşı Batı yakınlarından Dipsiz gölün görünümü.
  10) Dipsiz gölden Hacettepe’nin görünümü.
  11) Önde Ordos dağ evi, arkada Gençlik ve Spor Bakanlığı’nın spor salonu, en arkada BDK.
  12) Cimbar kanyonunun girişinde spor rotalar ve arkada BDK.