Harita Bilgisi
Yeryüzünün tamamının ya da bir bölümünün, kuşbakışı görünüşünün, belli bir ölçek dahilinde küçültülerek, bir düzlem üzerine aktarılmasıyla elde edilen çizime harita denir.
  Bir çizimin harita özelliği taşıyabilmesi için gerekli olan koşullar şunlardır:
  
  1. Kuşbakışı olarak çizilmiş olması
  Haritası çizilen alanın tam tepeden görünüşü kuşbakışı olarak adlandırılır. Haritaların çiziminde tepeden görünüm sağlanamaz ise yeryüzü şekillerinin biçimlerinde, boyutlarında ve birbirlerine göre uzaklıklarında değişmeler olur.
  
  2. Ölçekli olması
  Haritalardaki küçültme oranına ölçek denir. Bir başka ifade ile harita üzerindeki uzunlukların gerçek uzunluklara olan oranıdır. Yer şekillerinin biçimleri ve boyutları, oldukları gibi aktarılamadığı için, belli bir ölçek dahilinde küçültülmesi gereklidir. Ölçek iki şekilde gösterilir.
  
  a. Kesir ölçek: Küçültme oranı kesirli sayılarla ifade edilen ve haritalarda en çok kullanılan ölçeklerdir. 1/500, 1/5.000, 1/50.000, 1/500.000 gibi.
  Kesir ölçeklerde pay her zaman 1 dir. Paydada yer alan sayı ise, haritası çizilen alanın kaç defa küçültüldüğünü gösterir.
  
  b. Çizik (Grafik) Ölçek: Eşit dilimlere ayrılmış bir çizgi üzerinde harita üzerindeki uzunlukların gerçek uzunluklara oranının gösterildiği ölçeklerdir.
  
  Herhangi bir yerin, kuşbakışı görünüşünün ölçeksiz ve kabataslak olarak bir düzleme aktarılmasına kroki denilmektedir. Harita ile kroki arasındaki fark, krokinin ölçeksiz, haritanın ise ölçekli olmasıdır.
  
  3. Bir düzleme aktarılmış olması
  Dünya’nın kutuplardan basık, Ekvator’dan şişkin kendine has küresel bir şekli vardır. Dünya’nın küresel yüzeyi düzleme aktırılırken bazı güçlüklerle karşılaşılır. Bunun nedeni, küresel yüzeyin düzleme aktarılmasının geometrik açıdan imkânsız olmasıdır. Buna bağlı olarak haritalar çizilirken, kara ve denizlerin yerküre üzerindeki biçimleri ve genişlikleri tam olarak yansıtılamamakta ve boyutlarında gerçeğe uymayan bozulmalar olmaktadır. Haritalarda görülen ise, gerçeğin az ya da çok benzeridir.
  Harita çizimindeki zorluklar dikkate alınarak bazı metodlar geliştirilmiştir. Buna projeksiyon (izdüşüm) yöntemleri adı verilir.
  Projeksiyonlar, izdüşüm (Yükseltinin sıfır m. kabul edilmesi) esasına göre çizildiğinden, yükseltinin fazla olduğu yerlerde ve ülkelerde izdüşüm alan ile gerçek alan arasındaki fark artar.
  Türkiye’de, izdüşüm alan ile gerçek alan arasındaki farkın en fazla olduğu bölgeler Doğu Anadolu ve Karadeniz, en az olduğu bölgeler ise Marmara ve Güneydoğu Anadolu’dur.
  Başlıca projeksiyon yöntemleri şunlardır:
  · Silindir Projeksiyon: Ekvator ve çevresindeki bölgelerin çiziminde kullanılır.
  · Konik Projeksiyon: Kutuplar ve çevresindeki bölgelerin çiziminde kullanılır.
  · Düzlem (Ufki) Projeksiyon: Bu projeksiyonla elde edilen haritalarda biçim ve alan bozulmaları çok fazladır. Bu haritalar daha çok denizcilik ve havacılıkta kullanılır.
  
  HARİTA ÇEŞİTLERİ
  A. KULLANIM AMAÇLARINA GÖRE HARİTALAR
  
  1. İdari ve Siyasi Haritalar
  Ülkelerin başka ülkelerle olan sınırlarının gösterildiği haritalara siyasi haritalar adı verilirken, ülkelerin kendi içerisindeki illeri, eyaletleri, bölgeleri gösteren haritalara idari haritalar denilmektedir.
  
  2. Beşeri ve Ekonomik Haritalar
  Nüfus, göç, yerleşme, tarım, hayvancılık, sanayi, turizm, vb. dağılışını gösteren haritalardır.
  
  3. Fiziki Haritalar
  Yeryüzü şekillerinin fiziki yapısını, dağılış ve yükseltilerini gösteren haritalardır.
  
  4. Özel Haritalar
  Belirli bir konu için özel olarak hazırlanan haritalardır. (Jeomorfoloji, meteoroloji, toprak haritaları gibi.)
  
  B. ÖLÇEKLERİNE GÖRE HARİTALAR
  1. Büyük Ölçekli Haritalar
  a. Plânlar: Ölçeği 1/20.000'e kadar olan haritalardır. Şehir imar plânları, kadastro haritaları bu türdendir.
  b. Topoğrafya Haritaları: Ölçeği 1/20.000 ile 1/200.000 arasında olan haritalardır. Ulaşım haritaları ile topoğrafik, jeolojik, morfolojik haritalar bu türdendir.
  Büyük ölçekli haritaların genel özellikleri şunlardır:
  – Paydası küçüktür.
  – Dar alanları gösterir.
  – Ayrıntıyı gösterme gücü fazladır.
  – Küçültme oranı azdır.
  – Aynı alanı gösteren küçük ölçekli haritalara göre düzlemde daha fazla yer kaplarlar.
  – İzohipsler arası yükselti farkı azdır.
  – Bozulma oranı azdır.
  
  2. Orta Ölçekli Haritalar
  Ölçeği 1/200.000 ile 1/500.000 arasında olan haritalardır.
  
  3. Küçük Ölçekli Haritalar
  Ölçeği 1/500.000 den daha küçük olan haritalardır. Bu haritalar Dünya’nın, kıtaların, ülkelerin tamamını veya bir bölümünü gösterir.
  Küçük ölçekli haritaların genel özellikleri şunlardır:
  – Paydası büyüktür.
  – Geniş alanları gösterir.
  – Ayrıntıyı gösterme gücü azdır.
  – oranı fazladır.
  – Aynı alanı gösteren büyük ölçekli haritalara göre düzlem üzerinde daha az yer kaplarlar.Küçültme
  – İzohipsler arası yükselti farkı fazladır.
  – Bozulma oranı fazladır.
  PARİTA PROBLEMLERİ
  Harita problemlerinde en çok km’yi cm’ye veya cm’yi km’ye çevirme işlemi vardır. Bunun için, cm’yi km’ye çevirirken 5 sıfır silinir. Km’yi cm’ye çevirirken de 5 sıfır eklenir.
  1. Uzunluk Problemleri
  Kısaltmalar;
  G.U. = Gerçek Uzunluk
  H.U. = Haritadaki Uzunluk
  Ölç. P. = Ölçeğin Paydası
  
  a. Gerçek Uzunluk: Harita uzunluğu ile ölçek verilerek gerçek uzunluk sorulduğunda aşağıdaki formül kullanılır.
  
  b. Harita Uzunluğu: Gerçek uzunluk ile ölçek verilerek harita uzunluğu sorulduğunda aşağıdaki formül kullanılır.
  
  c. Ölçek: Gerçek uzunluk ile harita uzunluğu verilerek ölçek sorulduğunda aşağıdaki formül kullanılır.
  
  2. Alan Problemleri
  Kısaltmalar;
  G.A. = Gerçek Alan
  H.A. = Haritadaki Alan
  Ölç. P2 = Ölçeğin Paydasının Karesi
  a. Gerçek Alan: Haritadaki alan ve ölçek verilerek gerçek alan sorulduğunda aşağıdaki formül kullanılır.
  G.A = H.A x Ölç.P2
  b. Harita Alanı: Gerçek alan ve ölçek verilerek haritadaki alan sorulduğunda aşağıdaki formül kullanılır.
  
  c. Ölçek: Gerçek alan ile harita alanı verilerek ölçek sorulduğunda aşağıdaki formül kullanılır.
  
  3. Çizik Ölçeğin Kesir Ölçeğe Çevrilmesi
  Harita problemlerinde çizik ölçek verilip kesir ölçeğe çevrilmesi istendiğinde;
  
  formülü kullanılır.
  
  HARİTALARDA YERYÜZÜ ŞEKİLLERİNİ GÖSTERME YÖNTEMLERİ
  1. Renklendirme Yöntemi
  Fiziki haritalarda yeryüzü şekillerini daha belirgin gösterebilmek için yükselti basamakları renklerle ifade edilir. Renklendirme işlemi, aşağıdaki tabloda gösterildiği gibi olur:
  Yükselti basamakları (m) Kullanılan Renkler
  0-200 Yeşil
  200-500 Açık Yeşil
  500-1000 Sarı
  1000-1500 Turuncu
  1500-2000 Açık Kahverengi
  2000 ve üzeri Koyu Kahverengi
  Fiziki haritalarda beyaz renkler buzulları ya da kalıcı karları gösterirler. Göl, deniz ve okyanuslar ise mavi renkle gösterilmektedir. Mavinin tonu koyulaştıkça derinliğin arttığı anlaşılır. Renklendirme yöntemi, günümüzde en çok kullanılan yöntemlerdendir.
  
  2. Gölgelendirme Yöntemi
  Yerşekillerinin bir yönden ışıkla aydınlatıldığı düşünülür. Buna göre, ışık alan yerler açık, gölgede kalan yerler koyu renkte boyanır. Haritacılıkta daha çok yardımcı bir yöntem olarak kullanılır.
  
  3. Tarama Yöntemi
  Eğim ile orantılı olarak kalınlıkları artan çizgilerle yerşekilleri gösterilir.
  
  Tarama yönteminde, eğim fazla ise çizgiler kalın, kısa ve sık olur. Eğim az ise çizgiler ince, uzun ve seyrek olur. Düz alanlar ise taranmayarak boş bırakılır. Fazla kullanılmayan bir yöntemdir.
  
  4. Kabartma Yöntemi
  Yeryüzü şekillerinin belirli bir ölçek dahilinde küçültülerek oluşturulan maketleridir. Bu yöntem, yerşekillerinin gerçeğe en uygun olarak gösterilmesini sağlar. Ancak, kabartma haritaların yapılışı ve taşınması zor olduğundan kullanım alanı dardır.
  
  5. İzohips (Eş yükselti) Yöntemi
  Deniz seviyesinden itibaren aynı yükseklikteki noktaların birleştirilmesiyle elde edilen eğrilere izohips eğrileri denir.
  
  her hangi bir arazi resmi
  
  İzohips haritası
  
  
  İzohipslerin özellikleri şunlardır:
  · İç içe kapalı eğrilerdir.
  · Yeryüzü şekillerinin yükseltilerini ve biçimlerini canlandırırlar.
  · Sıfır (0) m izohipsi deniz seviyesinden başlar. Kara ile denizin birleştiği deniz kıyısını düz bir çizgi halinde takip eder. Buna kıyı çizgisi adı verilir.
  · İzohips eğrileri dağ doruklarında nokta halini alır. Buralar zirve olarak tanımlanır.
  · İzohipsler yeryüzü şekillerinin kuşbakışı görünümünü belirler.
  · En geniş izohips halkası en alçak yeri, en dar izohips halkası ise en yüksek yeri gösterir.
  · Aynı izohips üzerinde bulunan bütün noktaların yükseltileri birbirine eşittir.
  · İki izohips eğrisi birbirini kesmez.
  · Birbirini çevrelemeyen komşu iki izohipsin yükseltileri aynıdır.
  · İzohipslerin sıklaştığı yerler eğimin arttığını, seyrekleştiği yerler ise eğimin azaldığını gösterir.
  · Çukurluklar, derinlik istikametinde ok işareti konularak gösterilir. (Krater, polye, obruk gibi)
  · Her izohips eğrisi kendisinden daha yüksek bir izohipsi çevreler. Ancak çukur yerlerde bunun tersi geçerlidir.
  · İki izohips eğrisi arasındaki yükselti farkına eküidistans (izohips aralığı) denir.
  · İzohipslerin sık geçtiği deniz kıyılarında kıta sahanlığı (şelfi) dar, seyrek geçtiği kıyılarda kıta sahanlığı geniştir. Başka bir ifade ile, alçak kıyılarda deniz sığ, yüksek kıyılarda deniz derindir.
  
  Kıyıdan 200 m. derinliğe kadar olan sahaya kıta sahanlığı (şelf alanı) denir. Yüksek kıyılarda şelf alanı dar (Karadeniz ve Akdeniz kıyıları), alçak kıyılarda şelf alanı geniştir. (Ege ve Marmara kıyıları)
  
  • Deniz seviyesine göre aynı derinlikteki noktaların birleşmesi ile elde edilen çizgilere izobat (eş derinlik) eğrileri denir. Kıyı çizgisi, izohips ile izobat eğrilerinin başlangıç çizgisidir.
  
  Özellikleri:
  · İç içe kapalı eğrilerdir.
  · En geniş izobat eğrisi derinliği en az olan yeri, en dar izobat eğrisi ise derinliği en fazla olan yeri gösterir.
  · İzobatların sıklaştığı yerlerde eğim artarken, seyrekleştiği yerlerde eğim azalır.
  · İzobat eğrileri arası, kıyıdan derinlere doğru açık maviden koyu maviye doğru renklendirilir.
  
  İZOHİPS HARİTALARINDA BAZI YERYÜZÜ ŞEKİLLERİNİN GÖSTERİLMESİ
  
  1. Boyun
  Tepe ve sırtlar arasında nispeten alçakta kalan düzlüklerdir.
  
  2. Vadi
  İzohipslerin zirveye doğru “ Ù ” şeklinde girinti yaptıkları yerlerdir. Vadi yamacının eğimine göre “ Ù ” şeklindeki girintinin biçimi de değişir. “ Ù ” nin açık ağzı suyun akış yönünü, kapalı kısmı kaynak yönünü gösterir.
  
  3. Sırt
  İki yamacın birleştiği, su bölümü çizgisinin geçtiği sınırdır.
  
  4. Çanak (Kapalı Çukur)
  Çevresine göre yükseltisi az olan sahalardır. Çanakların kolaylıkla tanınabilmesi için, eğim yönünde merkezi gösteren bir ok işareti konur.
  
  5. Kıyı Çizgisi
  Deniz seviyesini gösteren sıfır metre eğrisidir.
  
  6. Delta
  Akarsuların denize döküldükleri yerlerde denize doğru uzanan, üçgen şeklindeki çıkıntılardır.
  
  HARİTALARDAN YARARLANMA
  1. İzohips haritalarından profil çıkarma
  Yeryüzü şekillerinin yandan görünüşüne (kesitine) profil denir. Profil şu şekilde çıkarılır:
  · Profili çıkarılacak olan noktaların arasına bir doğru çizilir.
  · Bu doğrunun kestiği izohipslerin yükselti değerleri, alt kısma çizilecek yükselti ölçeği ile kesiştirilir.
  · Kesişen noktalar birleştirildiğinde profil çıkarılmış olur.
  Şu üç özellik kontrol edilerek profil bulunabilir. a)Tepe sayısı b) Eğim c) Yükselti
  
  2. İzobat haritalarından profil çıkarma
  İzobat haritalarından profil çıkarma işleminde, aynen izohips haritalarından profil çıkarılırken izlenen yollar uygulanır.
  
  3.Yükselti Bulma
  İki izohips arasındaki yükselti farkı dikkate alınarak, yükseltisi bilinen yerden başlamak üzere izohipsleri sayarak, istenilen noktanın yükseltisi bulunabilir. İzohips aralığı sayısının, iki izohips arası yükselti farkına çarpımı, toplam yükseltiyi verir.
  
  4. Yön bulma
  Haritalar genellikle kuzey - güney istikametinde çizilirler. Bundan yararlanarak yön tayin edilebilir.
  Ayrıca paralel ve meridyenlerden de yararlanılabilir. Bunun yanında harita üzerindeki yön okları da bize bu konuda bilgi verir.
  
  5. Eğim bulma
  Haritalardan yararlanarak, herhangi bir arazinin eğimi ölçülebilir. Herhangi iki noktanın yükselti farkının, yine aynı iki nokta arasındaki yatay mesafeye oranına eğim denir.
  · Yatay mesafe arttıkça, eğim azalır,
  · Yatay mesafe azaldıkça, eğim artar.
  Eğim şu formülle bulunur:
  
  h = Yükselti farkı
  L = İki nokta arasındaki yatay uzaklık.