Kuzeybati rotasindan Alaca transı, 17-18 Mayıs 2008, Bireysel

  19 mayis tatilinin hafta icine gelmesi dolayisiyla  daglarda vakit gecirmek icin iyi bir firsat dogmus
  oldu. Istanbuldan Serdar, bizlere Ankaradan katilacak   olan Ali ve Mehmet ile 17 mayis sabahi Nigde   otogarinda bulustuk. Camardi minibusuyle koye gectik   ve resmi traktorcumuz Mehmet Senol’un evine vardik.   Serdar artik kullanmadigi eski bilgisayarini Mehmetin  cocuklarina hediye olarak getirmisti ve ufakliklar bu   duruma cok sevinmisti. Tatil dolayisila Aladaglar cok
  kalabalikti ve bir suru ekip kendilerini daga tasimak
  uzere kafileler seklinde traktor romorkuna
  dolusmaktaydi. Niyetimiz Alaca’ya Buyuk Mangirci
  vadisinden girerek kuzeybati rotasindan tirmanmak ve
  Avcibeli gecidindeki klasik rotasindan inmekti. Serdar
  bu rotada kisin bir solo deneme yapmasina karsin derin
  kar yuzunden donmek zorunda kalmisti. Her ne kadar bu
  tirmanis Aldaglarin en uzun rotalarindan biri olsa da,
  tirmanis icin 3 gunumuz vardi ve biz de bu vakti ferah
  ferah kullanmaya niyetliydik. Gerci ben bir an once
  yola cikip rotaya girmek isitiyordum ama digerlerinin
  once Camardindaki pidecide ziyafet cekme onerisine 3’e
  1 oyla boyun egmek zorunda kaldim.
  
  Yemek sonrasi koye tekrar donup Mehmet’in traktore
  yerlestik ve Sarimemetlere dogru yola ciktik. Saat
  16:00’da traktorden inerek orman boyunca yurumeye
  basladik. Orman sinirini gecince vadinin sag
  yamacindan yukselerek birkac carsak asip 2500m’de
  guzel bir bivak alani bulup yerlestik.
  
  Benim getirdigim bivak torbasi soluyabilen bir
  malzemeden yapilmis olmadigi icin acip icine girmedim
  ama ne olur ne olmaz diye yanima koyarak yemek sonrasi
  yatay pozisyona gectim. Gece bir ara yagmur
  ciseledigini farkedip uyandim ve hemen bivagin icine
  girdim. Birkac saat sonra buharlasma sonucunu olusan
  terleme, solumayan uyduruk Salewa bivakin icinde su
  seklinde yogunlasinca, bunun yagmurdan daha fazla
  islattigina kanaat getirip torbayi tekrar cikardim ve
  sabaha kadar kesik kesik de olsa uyudum.
  
  Sabah 05:30 kalk saati olsa da herkes alarmdan once
  uyanmisti (ne de olsa 9-10 saattir tulumlarin
  icindeydik). Hava bekledigim kadar serin degildi;
  disarida duran sularda donma belirtisi yoktu bile.
  Kahvalti sonrasi cantalar toplandi ve hemen
  yanibasimizdaki Korteklitepeya cikan kar kulvarinin
  kenarinda kazma&krampon kusanilarak 06:15’te cikisa
  basladik. Kar cok sertti ve nefis bir tirmanis imkani
  sunuyordu. Hizla yukselerek Korteklitepenin altina
  vardik. Bizden once acilmis olan izler bu noktada
  kayboluyordu. Serdar dogru olani yaparik yamancin
  sagindan dolasarak yukari cikti, Ali, Mehmet ve ben
  izlere uyup kayalarin arasinda adrenalinli bir miks
  tirmanis yaparak yukari ciktik. Neyse ki yer yer sert
  buz oldugundan kazmanin ve kramponun ucuyla destek
  alma sorunu olmadi. Korteklitepeden sonra oldukca
  yatay giden Kucuk Alaca sirt hattina baglanarak
  Alacanin yaklasik 300 metrelik kar dolu kulahina
  vardik. Burada yamac oldukca cok dik gorunuyordu;
  ustelik tepe kismi neredeyse dimdik gibiydi ve
  buradaki buz paril paril parliyordu. Tunc Findik rota
  tarifinde soldaki sirt hattina yakin gidilmesini
  soylese de ben yandan dolasma taraftariydim. Dogerleri
  dogruca kulvarin ortasinda yardirmayi isteyince yine
  bu duruma 3’e karsi 1 oyla boyun egmek zorunda
  kalacaktim. Bu uzun ve dimdik yamaci acaba
  tirmanabilir miydim? Bu noktada geri donmeyi
  dusunduysem de ekip arkadaslarimin cesaretlendirmesi
  ve zirveye cok az yol kaldigi gaziyla parkura girdim.
  Soguk esen ruzgarin ve kanimdaki yogun adrenalinin
  etkisiyle en onden, hizli bir ritm tutturarak yamacta
  ilerledim. Bir an icin bile arkaya donup bakmasam da,
  arkadan gelenlerin ‘’istersen donelim’’ diye girgir
  gectigini duyabiliyordum. Artik cok az bir yol
  kalmisti ve tirmanis artik buz tirmanisina donusmustu.
  Son ve en dik bolumdeki buz cok keyifli bir
  front-point tirmanis imkani sunuyordu ve kendime
  guvenim de bu noktada artik tamdi. Nasil olmasin ki;
  artik geri donus imkani yok ve bu lokmayi oyle ya da
  boyle yutacaktim… Biraz daha kar, buz, kaya ve vola!
  artik Alacanin 3582 metre yuksekligindeki
  zirvesindedeyiz. Saat 11:15 ve Aladaglarin en guzel
  daglarindan birinin tepesinde, en guzel
  manzaralarindan birine bakarak zirve coskusu
  yasiyoruz. Hava acik ve gorus mesafesi mukemmel. 360
  derece panoromik manzaranin tadina variyorum. Kaldi
  harikulade zirvesiyle o kadar yakin duruyor ki sanki
  istesem bir kosu ona da cikip iniverecekmisim gibi
  gorunuyor.
  
  Bir sure fotograf ve yemek molasi verip inise gecmeye
  basladik. Cikarken kar durumu ne kadar sert ve uygunsa
  da inisteki dize kadar batak kar, alcalmanin bir o
  kadar problemli olacaginin sinyallerini veriyordu. Bu
  mevsime gore cok fazla kar var ve bata cika inmeye
  calisiyoruz. Bir noktada artik dik bir yamaca geldik.
  Kayalarin arasinda, dokulen karda kazmayla tutunmak
  mumkun degil. Onde Serdar, arkasinda Mehmet, ben ve
  Ali sirayla zar zor biryerlerden destek almaya
  calisarak inmeye ugrastik ama bu sektor cok problemli
  devam etti. Once Ali gozlerimin onunde kaydi ve takla
  atarak yamaca dustu. Ben de o kadar zor bir durumdayim
  ki asagiya Alinin durumuna bakacak halde degilim.
  Neyse ki Mehmet, Ali’nin biraz suruklenip durdugunu ve
  iyi gorundugunu soyleyince korkulanin basa gelmemesine
  sevinecektim ki; tutundugum koca kaya kutlesi yerinden
  koptu ve asagi dustu. Can havliyle nereye tutundugumu,
  nasil kayayla birlikte asagi yuvarlanmadigimi
  hatirlamiyorum. O an ilk aklima gelen sey kayanin
  asagidakilerden birine carpmis olabilecegiydi. Neyse
  ki bunu da ucuz atlattik ki o esnada Serdar dusup
  asagi dogru kaymaya basladi, Herseye ragmen sukur ki
  50-60 metre suruklendikten sonra kazmasiyla kaymayi
  durdurmayi basardi. Butun bu olanlar 1 dakika icinde
  gerceklesti. Bu kadar bela artik cok fazlaydi. Gelinen
  bu noktada insan zihni bir garip calisyor. Panik
  diyemeyecegim ama korkuyla beraber siradisi bir
  serinkanlilik duygusu, odaklanma, teslim olmama, bir
  sekilde o badireyi defedip hayatta kalma gudusu baskin
  geliyor… Herkesin iyi oldugu haberini alinca yuzumu
  yamaca donup, yavas yavas ama sabirla ve tam
  konsantrasyonla sorunlu bolgeyi inmeyi basardik.
  Buradan sonrasi Avcibeli gecidine kadar bir yan
  gecisten ibaretti. Gecide vardigimizda burasinin kar
  kornisleri yuzunden inilemez oldugunu gorduk. Serdar
  kayaya bir sikke cakarak, kornisi kirmak suretiyle
  iple inmeyi dusunmus. Ben Mehmetle onden gidiyordum; o
  sirada yamacin solundan inmekte olan Zirve dagcilik ve
  Istanbul Dagciliktan bir grup arkadasimizi gorduk.
  Neredeyse canaga kadar inmislerdi ve onlari takip
  etmek en mantikli secim olacakti. Bu inis de aslinda
  cok ideal degildi; yine yuzler yamaca donuk, kar
  gevsek, yer yer kaya ve karin altindan akan sular…
  Yine de daha evvel gectigimiz yerlerden sonra artik
  viz gelirdi. Burayi da sirayla gecip canaga vardik.
  Gerisi artik derin karda bata cika yuruyup Aksampinari
  kamp yerine varmaktan ibaretti. Bir ara baldirima
  kadar kara gomuldum ve bacagimi yerinden cikaramadim.
  Sanirim ayagimin etrafindaki kar aniden donmustu ve
  sanki betona gomulmusum gibi beni yerime mihlamisti.
  Ne kadar zorlarsam zorlayayaim ama i ih! 1 milim bile
  oynamiyor. Serdar ve Mehmet cok onden gittkleri icin
  bagirsam da duymalari imkansiz ama neyse ki arkadan
  Ali geliyor. Bir 10 dk debelendikten sonra, kazmayla
  bacagimin etrafindaki karlari temizleyip ayagimi
  kurtariyoruz. Bir kez daha dagciligin kitaplardan
  ogrenilmeyecegi konusunda bu bana bir ders oluyor. Hic
  isitmedigim, hic aklima ve basima gelmeyen bu durum,
  acaba tek basimayken ortaya ciksa acaba ne yapardim??
  Daha uc hafta once solo Emler icin niyetlenip kotu
  hava kosullari yuzunden iptal etmistim. Bu olaydan
  sonra asla tek basima karda yurumemeye karar verdim.
  
  Aksampinarina inip biraz dinlendikten sonra faaliyeti
  artik burada sonlandirmaya karar verdik. Hem efor hem
  tirmanis keyfi hem de heyecan acisindan Alaca bize
  yetmisti bile. Hemen Sarimemetlere donup traktoru
  aradik. Mehmet Sokullupinardaymis ama biraderi
  yollayip arabayla bizi aldirabilecegini soyledi. Bir
  sure kalici kamp yerindeki explorer’dan arkadaslarla
  sohbet ettik ve araba gelince icine dolusup dogru
  alabalic ciftligina vardik. Ikiser alabalik, yanina
  bir buyuk yeni raki, yorgun bedenlere derman oldu.
  Geceyi Mehmet Senol’un evinde gecirip ertesi gun
  Nigde’ye donduk ve Ankara uzerinden Istanbul
  yolculuguyla bu guzel etkinligi bitirmis olduk.
  
  Orhan OZTURK