Mont Blache Tırmanışı
CHAMONIX MONT BLANC FAALİYET RAPORU
  
  Tarih: 21-25 Haziran 2008
  Faaliyete Katılanlar: Hıdır Karadağ – Mutlu Ataç
  Kullanılan Ekipman : Kask, kazma, krampon, ip , kolon, HMS
  
  Mont Blanc’a tırmanma fikri yaklaşık 1,5 yıl önce oluşmuştu kafamızda, rakı-balık grubu olarak ilk yurtdışı tırmanışımızı bu dağa yapacaktık. Ama geçen zaman içerisinde grup olarak bu faaliyeti yapamayacağımız anlaşılmıştı. Bu nedenle de ben tek başıma bu çıkışı Chamonix’den yapmaya karar verdim ve fransız arkadaşım vasıtasıyla gerekli temasları kurup bunun mümkün olacağını görünce biletimi yaklaşık 2,5 ay evvel aldım ve zirvedak’a bir mail atarak bu dağ çıkışı hakkında bana yardımcı olacak bilgilere sahip olan bütün arkadaşlardan yardım istedim. Böyle başladı faaliyet… hemen akabinde Mutlu aradı ve bu faaliyetin düğünü sonrasına rastladığını ve Demet’le beraber gelmek istediğini (aynı zamanda bir nevi balayı olacaktı) söyledi. Tabii ki benim için bulunmaz fırsattı çünkü ‘‘Yusuf’larla (!)’’ tırmanmak yerine Mutlu’yla tırmanmak çok daha hoş ve de güvenli olacaktı. Önce Mutlu ve Demet’in biletleri, sonra konaklamalarını ayarladık ve vize başvurularını yaptılar. Gitmiş olduğumuz sezon uygundu (Chamonix kışın kayak, yazın da trek ve dağcılık merkezidir, Haziran ayı biraz düşük sezon sayılıyor) bu nedenle gerek bilet ve gerek konaklama yeri bulmakta zorlanmadık, üstelik de fiyatlar da oldukça uygundu. (biletler THY 300€ kişi başı, konaklama 41€ gece/4 kişilik daire)
  Biletlerimizi Cenevre (Geneva) ye aldık, oradan Chamonix yaklaşık 85 km 1,5 saat sürüyor. Biz araç kiraladık , 4 gün boyunca araç bizde kalacak, böylece mobil olacağız ve zaman kaybetmeyeceğiz.(araç için-citroen- her şey dahil 150€ ve 35€ mazot ödedik) Gerek hotel rezervasyonu, gerek araç kiralama ve gerek bilet işlerimizin hepsini internet vasıtasıyla kolayca hallettik. Zaten internette her türlü detay bilgi var.
  Mont Blanc’a çıkışlar Fransa’da Chamonix kasabasından yapılıyor ve 2 ayrı rota izleniyor (ayrıca İtalya tarafından biraz daha teknik olan bir rota var ).
  Birinci ve en popüler olanı, önce teleferik ve sonra dişli trenle Nid d’Aigle (2365mt) dedikleri yere varıp buradan yürümeye başlayarak Refuge du Gouter(3821mt) denen dağevinde gecelemek ve ertesi gün zirve yapmak.
  İkinci ve biraz daha zor olanı, teleferikle Aguille du Midi’ye(3842mt) çıkıp Refuge du Cosmique (3613mt) denen dağevinde gecelemek ve yine ertesi gün zirve yapmak.
  Mutlu’nun bana katılmasıyla kazandığım güvenle, ikinci rotadan çıkıp birinci rotadan inmeye karar veriyoruz. Dağeviyle telefon görüşmelerimizi yapıyoruz, burası zaten çok kullanılan bir yer olmadığı için yerler müsait, ön rezervasyonumuzu yapıyoruz ama gitmeden evvel tekrar aramamız gerektiğini, çünkü hava durumuna bağlı olarak çıkış yapılıp yapılmayacağına göre gitmemiz gerektiğini söylüyorlar … (sağolsun tüm bu konuşmaları Isabelle yapıyor bizim için.)
  Bundan sonra artık yaptığım tek şey çıkış hakkında bilgi toplamak ve kendimi fiziksel ve psikolojik olarak hazırlamak. Okuduğumuz raporlar ve internetten aldığımız bilgiler, dağın çok zorlu olmadığı, en azından risklerin minimize edildiği yönünde, bu bakımdan içim rahat. Üstelik daha bir ay evvel Süphan yapmışım, peşinden de Munzur dağlarında 2900 mt.lerde trekking falan… kendime güvenim tam. Bu arada sürekli Mutlu’yu konsantre etmeye çalışıyorum ama onun düğün ve Demet’ten başka birşeyi düşündüğü yok şimdilik. Ama neyse düğün geçiyor ve biz nihayet oturup Mont Blanc çıkışını konuşuyoruz. Ama faaliyete de bir hafta kaldı zaten, göz açıp kapayıncaya kadar bu zaman da geçiyor ve bir de baktık ki biz Cenevre’ye inmişiz ve Mutlu ile Demet’i bekliyoruz.
  21 Haziran 2008 Cumartesi: Biz Easyjet’le Berlin’den geçtik, Mutlu ile Demet THY ile direkt geliyorlar. Ben bütün eşyalarımı sirt çantasına koyarak Mutlu’ya verdim önceden. Baktım çantalar gelmiş ama bizimkiler yok. Telefon açıyorum, ikisinin de telefonları önce çalıyor sonra bir garip duruma düşüyor, sonradan anladık ki yurtdışına açık değilmiş ve o nedenle konuşamıyormuşuz.
  Cenevre havaalanının iki ayrı çıkışı var, Fransa ve İsviçre. Bizimkiler sözleştiğimiz gibi Fransa tarafına geçmişler, biz İsviçre tarafındaymışız ama çantalar da İsviçre tarafında .
  Neyse, sorup soruşturduktan sonra çantaları alıp Fransa tarafına geçiyoruz ve bizimkilerle buluşuyoruz, onlar da bizi arıyorlar tabii. Hemen arabamızı alıp Chamonix’e doğru yola koyuluyoruz. Yol boyu Mont Blanc’ı izleyerek gidiyoruz, fotoğraf çekmek için özel yerler yapmış adamlar otoban kenarında, biz de kaçırmıyoruz tabii bu yerleri ve de güzel havayı tabii…Akşam 8.00 civarında varıyoruz Chamonix’e, stüdyo dairelerimize yerleşiyoruz ve akşam yemeklerimizi hep beraber yiyoruz. Bulunduğumuz yerden Mont Balanc’dan akan buzul, Aguille de Midi çok güzel görünüyor. Hava da açık ve güneşli.
  Cosmique Refuge’ ü arıyoruz, haberler kötü. Yaklaşık bir hafta önce yağan kardan sonra kimse buradan tırmanmamış. Bu nedenle de yol-iz yok ve oradaki adam çığ tehlikesi olduğunu söylüyor. Oysa planımız, Pazar günü son teleferikle ( saat 16.45’de) çıkıp Pazartesi günü zirve denemek ama plan tehlikeye düşecek gibi. Neyse yarına belki birşeyler değişir düşüncesiyle yatıyoruz.
  22 Haziran 2008 Pazar : Sabah 5.30 gibi uyanıp dağa doğru bakıyorum, güneş atmış ve hava süper güzel.Acelem yok tekrar yatıyorum. Saat 9.00 gibi Mutlu’ların stüdyoya gidip onları alıyoruz , Türk kahvaltısı için alışveriş yapıyoruz ve saat 10.30 gibi mükellef bir kahvaltıya oturuyoruz hep beraber, kahvaltıdan sonra tekrar refuge’ü arıyoruz, haberler aynı ( çok kar var- çığ tehlikesi ve bugün de kimse çıkış yapmamış
  Dağevine gidiyoruz, biz gidene kadar kapanmış (saat 9-12 ve 15-18 arası çalışıyormuş), buyrun bakalım saat 15.00 e kadar bekleyeceğiz.Her yerde hava durumu tahminleri asılı, gelecek 3 gün için iyi, yalnız yukarısı için rüzgar / fırtına tahmini de yapılıyor.
  Neyse ki çok güzel bir kasabadayız, cafeler, outdoor malzemeleri satan dükkanlar, kalabalık sokaklar vs. zamanın nasıl geçtiğini anlamıyoruz. Saat 15.30 da geliyor görevli kadın, aynı şeyleri ondan da dinliyoruz. Çok kar var, kimse çıkmadı, yol-iz yok, siz yolu bulamazsınız vs.vs.vs.
  Çarşamba döneceğiz, fazla vaktimiz de yok, hemen plan değiştirip klasik rotadan çıkmaya karar veriyoruz, ama artık o da yarın olabilecek, çünkü Nid d’Aigle’ye son tren Bellevue’den 15.45’de…
  Hemen Gouter’deki dağevini telefonla arıyoruz (tabii Isabelle sağolsun), bir sürü dil döktükten sonra –Türkiye’den geldik, dönüş biletlerimiz için sadece 2 günümüz var,gerekirse masa altında bile yatarız vs.vs.- yukardaki adam bizim rezervasyonumuzu yapıyor. Bunu kutlamalıyız çünkü normalde rezervasyon aylar önceden yapılıyor, bir cafeye oturup birşeyler içiyoruz (ne kutlama ama).
  Bugün teleferikle Aguille du Midi’ye çıkıp, dönüşte ara istasyonda inerek yürüme kararı verdik. Kararımızı da hemen uyguladık, ben, Demet ve Mutlu gittik, mükemmel bir seyahat ve antrenman yürüyüşü oldu doğrusu. Teleferikle iki aşamalı olarak gittikten sonra bir de asansöre bindik ve 3842 mt.ye çıktık. Herşey gözler önüne serildi, Chamonix kasabası ve vadisi, Mont Blanc - Mont Maudit ve Epoule du Tacul (bunlar üçlü mont blanc dağları-yanyana- )…ama gerçekten de silme kar altında ve hiçbir iz yok.
  Son teleferikle (saat 17.30 da) dönüp ara istasyonda (Plan de Aguille 2184mt) inerek önce yan geçişle buzula (Glacier de Bosses) doğru yürüyoruz- 1 saat 15 dk- ve sonra Chamonix’e doğru inişe geçiyoruz. Saat 17.45 gibi başladığımız yürüyüşümüz 21.45 te son buluyor. Bayağı sıkı bir yürüyüş oldu, gerçi çoğu inişti ama yine de faydasını ertesi günkü ilk çıkışta görüyoruz.
  Ayrılıyorum Mutlu ve Demet’den ve ertesi gün 10 gibi buluşmak üzere ayrılıyoruz.
  23 Haziran 2008 Pazartesi: Yine sabahın köründe uyanıp gözümü dağa dikiyorum, hava yine pırıl pırıl… Kahvaltımızı ederek Mutlu ve Demet’i bekliyoruz. Saat 10 gibi arabamızla yola çıkıyoruz, Bellevue teleferiği des Houches denen kasabadan kalkıyor, chamonix’den en fazla 15dk. sürüyor. Isabelle ile Demet bizi bırakıp dönecekler ve ertesi gün de gelip alacaklar. Biraz dolaşarak 10.20 gibi ordayız, her 15dk.da bir teleferik kalkıyormuş, trenle bağlantılı çalıştığını söylüyor gişedeki kadın ve kişi başı gidiş dönüş 12€ - önce sadece gidiş alalım belki de zirveden öteki rotaya geçeriz diyoruz ama sonra sadece gidişin 10 € olduğunu öğrenince vazgeçiyoruz. Gidiş dönüş biletlerimizi alıyoruz, 10.45 teleferiğine biniyoruz, 11.00 deki trenle gideceğiz ama maalesef teleferik 6 dk.lık yolu 25 dk.da alabiliyor ( çünkü hava çok sıcak, teller ısınıyor ve sık sık durmak zorunda kalıyor - görevli olan sevimli kadının açıklaması böyle ), önce ben konuşurum tren sizi bekler diyen kadın çok geç kalınca bin bir özür dileyerek treni kaçırdığımızı söyledi. Teleferikte bizden başka 3 de rus dağcı var, yapacak bir şey yok, gelecek tren 12.20 de, beklerken birer crossant ve cola alıp yiyoruz, çantalarımız yiyecek dolu ama onlar bize lazım olacak ya, halbuki çoğunu geri getirdik.
  Tren biletleri gidiş-dönüş 14€ , 12.35 gibi trene bindik ve 12.55 de son istasyonda indik ve 13.00 gibi başladık yürümeye. Rota son derece basit, yolu şaşırmak diye bir şey yok, patikalar şoseye dönüşmüş neredeyse. Yolda zirve yapıp dönen birkaç kişiyle karşılaşıyoruz, birkaç şey soruyoruz filan, ama çok yorgun görünüyorlar. Saat 15.45 de Refuge Tette Rosses’deyiz (3172mt), burası da bir dağevi, Gouter dağevinde yer bulamayanlar burada konaklayabiliyorlar ama aralarında en az 2,5 saatlik mesafe var. Bu nedenle buradan zirve denemek oldukça zor- aynı gün dönüş yapılacaksa iyice zor-.
  Tette Rosses ‘de 1 saat dinleniyoruz, yukarıya çıkmak için acelemiz yok, sandviçlerimizden birer tanesini yiyoruz. Su almak istiyoruz, o da ne? 1,5lt.su 4,2€, mecburen alıyoruz ama beterin beteri varmış çünkü yukarda 5€. Tette Rosses- Gouter arası çok dik bir rota, saat 16.50 de başladığımız tırmanışı 19.15 gibi bitirebiliyoruz. Tamamen kaya tırmanışı yapıyoruz, neyse ki çoğu yerde çelik halatlar var, tutunarak çıkabiliyoruz. Tabii mevsim itibariyle de şanssız bir dönemdeyiz, ne kardan çıkabiliyoruz –çığ tehlikesi var- , ne de tırmandığımız sadece kaya –kaya ve buz karışık- Oldukça yorucu bir tırmanış oldu ama nihayet vardık, çok kalabalık bir yer burası, içerisi-dışarısı ana baba günü . Konaklamamızı ayarladık, normal geceleme 25€ lisanslı sporcu olduğumuz için 12,90 ödüyoruz. Kahvaltı saat 2.00 de ve 7,5 € diyor, kabul ediyoruz. Çorba 5€ almıyoruz, sabah için termoslarımıza çay istiyoruz , 6€ alıyorlar… yuh yani…
  Bize söylediği odaya giriyoruz, aynen asker koğuşu, ranza sistemi, iki katlı , yanyana 7 yatak x4= 28 yatak var odada ama acaip kokuyor , çok sıcak, keşke çadırlarımız olsaydı. Üstelik bize verilen yataklar dolu, başka yataklar var boş ama naapsak diye konuşurken,adamın biri bu odanın rehberler odası olduğunu söylüyor bize, yanlış geldiniz diyor. Kağıdımızı gösterince vazgeçiyor , sonra aman ne haliniz varsa görün dercesine arkasını dönüp yatıyor. Biz de çantalarımızı bırakıp bir şeyler yemek için dışarı çıkıyoruz, telefonlarımızı ediyoruz, sandviçlerimizi yiyoruz ve yatmaya gidiyoruz. Daha odaya girip yatakları seçmeden başkaları da aynı odaya girip yatak aramaya başlamasın mı? Biz biraz daha tereddüt edersek bu boş yatakları da kaptıracağız.
  Hemen Mutlu’ya önündeki yatağı kap diyorum ve ben de boş olan diğerine atlıyorum, neyse artık birer yatağımız var. Yatakların ne durumda olduğunu göremiyoruz, umurumda da değil doğrusu, zaten loş bir ortam, ama battaniye ve yastık var. Saat 21.00, normalde 20.00 den sonra ışıklar kapatılıyormuş ve gürültü yapmak yasakmış ama çoğu insan ayakta, salon dedikleri yerde yatacaklar, masa üstleri-altları- köşe bucak hep uyku tulumlarıyla dolmuştu zaten biz odaya gelirken. Gece 2.00 de kalkıp 3.00 gibi hareket edeceğiz, bu niyetle saatimi kurdum ve uyumaya çekildim. Ama ben yemekte ne akla hizmetse kahve istemiştim, adamlar kahve ve çayı çorba kasesinde veriyorlar. İçersen bir kase kahveyi uyu uyuyabilirsen… Saat 13.30 da kalkana kadar beynim hep uyanıktı, bin türlü senaryo – plan, düşünce , kargaşa vs.vs. bini de yarınki çıkış hakkında… neyse ki yatak rahat ve vücüdumun dinlendiğini hissediyorum.
  24 Haziran Salı: Kalkıp Mutlu’yu da uyandırdım ve hazırlık için odadan çıkıp salona geçtik, salon tıklım tıklım insan dolu, adım atacak yer yok… Masalar dolu, yerler dolu, kahvaltı almak için uzun bir kuyruk, aldık ama yemek için yer yok , neyse öyle böyle kahvaltımızı yaptık, tuvaletler dışarıda, tuvalete giderken havanın rüzgarlı, oldukça soğuk ve buz olduğunu görünce kramponlarımızı taktık, ipimizi açtık ve ikimiz çift kat olarak bağlandık , saat 3.30 gibi yola çıktık. O gün yaklaşık 40-50 kişi zirveye tırmanıyordu ve biz aşağı yukarı ortalarda bir yerlerdeydik. Yani bizden 1 saat erken çıkan da vardı 1 saat geç çıkan da…
  Neyse önden gidenlerin peşinden yürümeye başladık, kar çok buzlu değil , hava açık, rota belirgin, rahat yürüyoruz. Ama giderek rüzgar artıyor, çok soğuk, önce düz bir sırt geçişi, sonra dik bir kulvar, sonra yine düz bir alan ve hafif bir iniş, sonra tekrar dik bir kulvarda yükseliyoruz. Artık sabah olmuş ve hava aydınlanmış. Son sırta giriyoruz, sağımız İtalya, solumuz Fransa… önden gidenler dönüşe geçmişler bile, bize rastlayanlar zirvenin güzel ama rüzgarlı olduğunu söylüyorlar.
  Ağır ve sağlam adımlarla sırtı aşıyoruz ve saat 7.45 de zirveye varıyoruz. Çok rüzgarlı, giderek de şiddetini artırıyor. Bizden başka 5 kişi daha var, fotoğraf çektiriyoruz, onların fotoğraflarını çekiyoruz. Telefon edeceğiz ama çok soğuk vazgeçiyoruz. Diğer rotayı oradaki birine soruyorum, çok iyi bildiğini söylüyor, gidebilirsiniz diyor. Ama biz rüzgarın şiddetini görünce çıktığımız rotadan inme kararı alıp dönüşe geçiyoruz. İyi de etmişiz çünkü o andan itibaren rüzgar fırtınaya dönüştü.
  8.00 de başlıyoruz dönüşe, 11.00 de yeniden dağevindeyiz. Oldukça yorulduk, bugün inmek zorundayız çünkü yarın uçacağız. Vaktimiz olsa bugün burada kalırız diye konuşuyoruz aramızda ama yapacak bir şey yok. Bir şeyler atıştırıp 12.00 gibi inişe geçiyoruz. Dün kramponsuz tırmandığımız bu alanı kramponla inmek zorundayız, kar düne göre oldukça sert, ve de bu dik kulvarı inmek çıkmaktan daha zor… Nitekim saat 16.00 gibi ancak tren istasyonuna varabiliyoruz. Oldukça yavaş bir iniş oldu, bacaklarımız çok yorulduğu için dikkatli ve yavaş inmek zorundaydık.
  4 saat 15dk.da tırmandığımız zirveden 3 saatte, 5 saatte tırmandığımız Gouter dağevinden ise 4 saatte inebildik. Toplam yaklaşık 16 saatlik bir faaliyet oldu.
  Son trenle (16.30 da ) Bellevue teleferiğine ulaştık, oradan da des Houches kasabasına vardık, kızlar bizi bekliyordu…arabamıza binerek chamonix’e döndük.
  Saat 17.40 gibi Chamonix’deydik.
  Ben hemen bir duş alıp 2 saatlik deliksiz bir uyku uyudum, saat 20.00 de kalktım. Gece yeni başlıyordu, güzel bir akşam yemeği, sonra biraz gezinti ve cafenin birinde hafif bir içki ve kahve , sonra gerçek bir gece uykusu …
  25 Haziran 2008 Salı: Artık dönüş zamanı, toparlanmak çok zamanımızı almıyor, Mutlu ve Demet gelince beraber kahvaltı yapıp yola çıkıyoruz. Cenevre havaalanında Fransız tarafını bulma telaşı, uçağı kaçırır mıyız paniği derken uçuştan 1 saat evvel check-in yaptırıyoruz Demet ve Mutlu için. ( Dikkat: İsviçre Schengen vizesi ile girişi kabul etmiyor, bu nedenle de Fransa tarafını kullanmak zorundasınız-tabii şimdilik çünkü onlar da yakında schengen’e geçeceklermiş) Biz gene Berlin üzeri döneceğiz, vaktimiz var, Cenevre’ye gidiyoruz, 2 saat kadar gezip tozuyoruz. Cenevre tamamen Avrupa şampiyonasına göre organize olmuş, her yerde bayraklar-flamalar vs. Üstelik bugün Almanya-Türkiye yarı final maçı var, biz maçın 1.yarısını Berlin’de havaalanına yakın Rudow semtinde bir restoranda alman fanatiklerle beraber seyrediyoruz. 2.yarının bir kısmını da havaalanında seyrediyoruz, tam uçağa binerken de son saniye golü yiyip eleniyoruz. Tüh, halbuki bu turnuvada son saniye golleriyle kazanmaya alışmıştık ama bu kez kaybettik.
  
  Bu raporu döndükten 5 gün sonra yazıyorum, Mont Blanc’ın etkisi devam ediyor. (İlk yurtdışı faaliyetim, belki ondan) Doğrusu bu faaliyeti şöyle adam gibi sindirdikten sonra yeniden yazmak var, asıl o zaman bazı şeyler daha iyi anlatılabilinir belki.
  
  Koordinatlar:
  
  Nid d’Aigle …….. N45 51.303 E6 47.554
  Gouter Refuge ….. N45 51.212 E6 49.796
  Mont Blanc ……… N45 49.964 E6 51.897
  
  Telefonlar: Tette Rosses dağevi: 0033 4 50582497
   Gouter dağevi: 0033 4 50544093
   Cosmique dağevi: 0033 4 50544016